سه شنبه شانزدهم بهمن 1386

40 روز از مرگ او گذشت

 

آيدين خاطره ها

 

 واين بار حادثه رانندگي، جان آيدين را گرفت...

    پنج‌شنبه ششم دي‌ماه نشريه شماره گذشته خانواده‌سبز به چاپخانه ارسال و چاپ آن آغاز شد به همين خاطر نتوانستيم از اتفاق تلخي كه ساعاتي بعد در روز جمعه ساعت 30/4 بامداد در استان مازندران رخ داد، بنويسيم كه كاش هيچ‌گاه اين اتفاق نمي‌افتاد. در اواسط شهريورماه بود كه همكارانمان به منزل صمد نيكخواه بهرامي كاپيتان تيم بسكتبال ايران رفتند و از او و برادرش آيدين و همچنين پدرش گزارش تهيه كردند،انگار همين ديروز بود...
    نمي‌دانستيم كه آن گزارش، آخرين گفتگوي آيدين خواهد بود، چه تصاوير زيبايي كه در منزل‌شان از آن رعناي بلند بالا گرفتيم و سپس مصاحبه آنان را با اين تيتر به چاپ رسانيدم «المپيك، داريم مي‌آييم» اين آرزوي آيدين بود.
     روزي كه پرپر شد، اين آرزو را هم با خود برد، اما حالا اين برادرش است كه بايد جور اين آرزو را بكشد.
     خبر درگذشت ناگهاني جوان رعناي ايراني؛ آيدين نيكخواه بهرامي طي يك سانحه رانندگي چنان دردناك و شوك‌آور بود كه حتي فدراسيون بين‌المللي بسكتبال (فيبا) هم بر روي سايت خود، خبر درگذشت آيدين را تا چند روز خبر يك قرار ‌داد و بيوگرافي او را به رشته تحرير درآورد و در‌گذشت او را به جامعه بسكتبال دنيا به ويژه ايران و ايراني تسليت گفت.
     در گوشه‌اي از پيام فدراسيون بين‌المللي بسكتبال آمده است: آيدين در رشته رياضي و فيزيك در دبيرستان تحصيل مي‌كرد، اما براي ورود به دانشگاه رشته تربيت‌بدني را انتخاب كرد.
    او با پيوستن به صباباتري به موفقيت‌هاي زيادي دست يافت و در اين تيم با پيراهن شماره 9 ظاهر شد.
    با ورود به تيم ملي بسكتبال ايران با شماره 8 پا را فراتر گذاشت و عنوان قهرماني بين‌المللي را از آن خود كرد. اين مرد 202 سانتي مجوز ورود به المپيك را هم به دست آورد، اما عمرش كفاف نداد و از دنيا رفت.
    
    و يك‌بار ديگر حادثه رانندگي جان يكي ديگر از هموطنان ما را گرفت، هموطني كه ايرانيان با سيماي او به خوبي آشنا بودند. او هم به جمع افرادي چون سيروس قايقران، پوپك گلدره، منوچهر حامدي، رسول احدي و... پيوست كه در سانحه رانندگي جان خود را از دست دادند. اي كاش ‌بوديد و نظاره‌گر مراسم ختم او در مسجد نور واقع در ميدان فاطمي تهران مي‌شديد،جاي سوزن انداختن نبود به‌جز جامعه ورزشكاران، مردان كشوري هم در آن جمع حضور به هم رساندند، همچنين مردم عادي مقابل در مسجد تجمع كرده بودند تا ياد افتخارآفريني آيدين را دوباره زنده نگهدارند.
    پدرش، دكتر نيكخواه، گويا يك شبه، 20 سال پير شده بود، صمد از ابتداي مراسم تا انتها جلوي در گريه مي‌كرد و نمي‌توانست خود را كنترل كند، او برادر عزيزش را از دست داده بود، برادري كه از كودكي با هم بزرگ شدند، او 15 ماه از آيدين كوچك‌تر بود.
    
    پيكر مرحوم آيدين نيكخواه بهرامي در قطعه قهرمانان به خاك سپرده شد، رضا مشحون مدير تيم‌هاي ملي بسكتبال مي‌گويد: جاي خالي آيدين هيچ‌گاه در بسكتبال ايران پرنخواهد شد.
    «جابر روزبهاني» در گوشه‌اي از سالن مات و مبهوت به نقطه‌اي خيره شده بود و خاطرات خودش با آيدين را مرور مي‌كرد همبازيان او در صبا و تيم ملي هم، چنين وضعيتي داشتند.
    كاش آيدين آن شب شوم به همراه نامزدش قصد سفر به شمال كشور را نداشت، او در برخورد با گاردريل جاده نمك‌آبرود بعد از چالوس، جان خود را از دست داد، ضمن اينكه نامزدش هم در دم جان سپرد اما ديگر سرنشينان اتومبيل پس از ساعاتي از بيمارستان مرخص شدند.
    مهندس علي‌آبادي معاون رييس‌جمهور و رييس سازمان تربيت بدني درباره اين حادثه تاسف‌بار گفت: «بديهي است هيچ‌گاه نام و ياد ورزشكاران افتخارآفرين ايران از اذهان مردم و جامعه ورزش محو نخواهد شد... براي آن مرحوم از خداوندمنان، علو درجات و رحمت و مغفرت الهي را مسئلت دارم».
    
    خانواده‌سبز اين ضايعه دردناك را به خانواده نيكخواه بهرامي و جامعه بسكتبال ايران تسليت عرض مي‌نمايد
    روحش شاد...

نوشته شده توسط روژین در 0:32 | | لینک به این مطلب